นิวยอร์กในปี 2010

ระหว่างเข้าใกล้แมนฮัตตัน เราได้เห็นภาพกว้างก่อนที่อาคารจะเริ่มเติมเต็มถนนรอบตัว จากหน้าต่างรถบัส เส้นขอบฟ้ามิดทาวน์ปรากฏผ่านเมฆ ขณะที่ตึกสูงของแมนฮัตตันตอนล่างรวมเป็นอีกกลุ่มแยกออกไปทางใต้

เมื่อมองไกล ๆ อาคารทั้งหมดประกอบกันเป็นเส้นขอบฟ้าที่จดจำได้ แต่ในระดับถนน ภาพนั้นแยกเป็นด้านหน้าอาคารแต่ละหลัง มุมตึก และช่องแคบระหว่างตึกสูง เราจะได้กลับไปเห็นภาพกว้างเหล่านั้นจากอ่าว และต่อมาในระหว่างเที่ยวชมก็จากจุดชมวิวร็อกเกอเฟลเลอร์เซ็นเตอร์

ที่ปลายด้านใต้ของแมนฮัตตัน เราแวะที่แบตเทอรีพาร์ก ซึ่งเป็นที่ตั้งของเดอะสเฟียร์ตอนเรามาเยือน ประติมากรรมโลหะที่เสียหายนี้เคยอยู่ในลานระหว่างตึกแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

ผลงานของฟริตซ์ เคอนิกชิ้นนี้รอดจากการโจมตีเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 แม้ได้รับความเสียหายรุนแรง และถูกย้ายมาตั้งที่แบตเทอรีพาร์กในเดือนมีนาคม 2002 เพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิต เราพบมันที่นี่ในปี 2010 ก่อนจะไปยังพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์โดยตรง

พื้นผิวที่เสียหายทำให้ประติมากรรมนี้เป็นอนุสรณ์คนละแบบกับรูปปั้นทางการและด้านหน้าอาคารในส่วนอื่นของแมนฮัตตัน ประวัติศาสตร์ของมันเป็นส่วนหนึ่งของวัตถุที่ยืนอยู่ตรงหน้าเรา

การล่องเรือพาเราออกสู่อ่าวท่าเรือนิวยอร์กเพื่อชมเมืองจากอีกมุม จากผืนน้ำ เรามองเห็นริมน้ำและอาคารแมนฮัตตันพร้อมกัน ใต้ท้องฟ้าที่มีเมฆแผ่กว้างอยู่เบื้องบน

สถานที่สำคัญหลักคือเทพีเสรีภาพ ซึ่งตั้งตระหง่านเหนือฐานบนเกาะลิเบอร์ตี แม้มองจากเรือก็จำรูปร่างได้ทันที ทั้งคบเพลิงที่ชูขึ้น มงกุฎ และรอยพับยาวของเสื้อคลุม รูปปั้นนี้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 1886 เฟรเดริก โอกุสต์ บาร์โทลดีเป็นผู้ออกแบบ โดยพื้นผิวทองแดงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างที่คุ้นเคย

ไกลออกไปอีกฝั่งของอ่าว สะพานเวอร์ราซาโน-แนร์โรวส์เชื่อมบรูคลินกับสแตเทนไอแลนด์ สะพานแขวนนี้เปิดในปี 1964 และช่วงสะพานที่ยาวเพิ่มรูปทรงคุ้นตาอีกแบบให้กับวิวจากผืนน้ำ

การล่องเรือยังเปิดพื้นที่ให้เราหันกลับไปมองแมนฮัตตันตอนล่าง บนฝั่งเราต้องเงยดูอาคารทีละหลัง แต่จากอ่าว ความสัมพันธ์ระหว่างอาคารกับริมน้ำมองเห็นได้ง่ายกว่ามาก

เมื่อกลับสู่แมนฮัตตันตอนล่าง เราพบกลุ่มนักท่องเที่ยวรอบชาร์จจิงบูลบนบรอดเวย์ ข้างโบว์ลิงกรีน วัวสำริดอยู่ในท่าต่ำและทรงพลังบนถนน ก้มหัวและบิดลำตัวเหมือนกำลังจะเคลื่อนไหว รอบ ๆ คึกคักด้วยผู้คนที่รวมตัวถ่ายภาพโดยมีอาคารเมืองเป็นฉากหลัง

ประติมากรรมนี้เป็นผลงานของอาร์ตูโร ดิ โมดิกา และจัดแสดงที่ปลายด้านเหนือของโบว์ลิงกรีนมาตั้งแต่ปี 1989 ความเกี่ยวข้องกับตลาดการเงินทำให้มันเป็นจุดเริ่มต้นที่เหมาะกับย่านวอลล์สตรีทใกล้ ๆ

รอบวอลล์สตรีทและบรอดสตรีท อาคารตั้งเบียดชิดทางเท้า ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กโดดเด่นด้วยเสาขนาดใหญ่และหน้าจั่วประดับประติมากรรม ด้านหน้าหลักอยู่บนบรอดสตรีท ซึ่งตัวอาคารสร้างเสร็จในปี 1903 เรามองจากถนนท่ามกลางความเคลื่อนไหวประจำวันของย่านการเงิน

ใกล้กัน รูปปั้นจอร์จ วอชิงตันเป็นสัญลักษณ์ของเฟเดอรัลฮอลล์ ที่นี่คือสถานที่ที่เขาสาบานตนเป็นประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 เมษายน 1789 อาคารที่เราเห็นเป็นหลังที่สร้างในเวลาต่อมา เปิดเป็นศุลกากรในปี 1842 ส่วนพิธีสาบานตนเกิดขึ้นในเฟเดอรัลฮอลล์หลังเดิมบนพื้นที่เดียวกัน

สถานที่เหล่านี้รวมประวัติศาสตร์นิวยอร์กหลายส่วนไว้ในพื้นที่เล็ก ๆ ทั้งการค้า ตลาดการเงิน และจุดเริ่มต้นรัฐบาลกลาง ตัวอาคารก็คุ้มแก่การมองใกล้ ๆ ตั้งแต่ด้านหน้าตลาดหลักทรัพย์จนถึงบันไดใต้รูปปั้นวอชิงตัน

โบสถ์ทรินิตีทำให้ขนาดของสิ่งรอบตัวเปลี่ยนไปอีกครั้งในแมนฮัตตันตอนล่าง ยอดแหลมและงานหินแบบฟื้นฟูกอทิกตั้งอยู่ท่ามกลางอาคารพาณิชย์ที่ใหญ่กว่ามาก โดยสุสานของโบสถ์เป็นพื้นที่เปิดโล่งอยู่ด้านข้าง

โบสถ์ปัจจุบันออกแบบโดยริชาร์ด อัปจอห์น และประกอบพิธีถวายในปี 1846 สุสานรอบ ๆ เชื่อมสถานที่นี้กับนิวยอร์กยุคก่อน อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตันฝังอยู่ที่นี่

โบสถ์เป็นจุดเปรียบเทียบที่น่าสนใจกับตลาดหลักทรัพย์และกลุ่มสำนักงานโดยรอบ ในแมนฮัตตันส่วนเดียวกัน เราเห็นทั้งย่านการเงินที่ยังดำเนินงาน ที่ตั้งรัฐบาลในยุคแรก และศาสนสถานประวัติศาสตร์

ที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ การก่อสร้างทดแทนยังดำเนินอยู่ พื้นที่ที่เราเห็นเป็นเขตก่อสร้าง มีโครงสร้างใหม่ผุดขึ้นในจุดที่การโจมตีเมื่อวันที่ 11 กันยายนได้เปลี่ยนแมนฮัตตันตอนล่างไป

วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์กำลังก่อสร้างระหว่างการมาเยือนของเรา งานทั่วบริเวณเป็นส่วนหนึ่งของโครงการฟื้นฟูที่ใหญ่กว่ามาก รวมถึงอนุสรณ์สถานที่กำลังเตรียมเปิด รายงานความคืบหน้าการก่อสร้างในช่วงนั้น อธิบายความก้าวหน้าตลอดปี 2010

ก่อนหน้านี้ที่แบตเทอรีพาร์ก เราเห็นเดอะสเฟียร์ซึ่งรอดจากการทำลายของกลุ่มอาคารเดิม ที่นี่เราเห็นประวัติศาสตร์บทต่อไปของพื้นที่กำลังก่อรูปเป็นสิ่งจริง จุดแวะสองแห่งเกี่ยวข้องกัน แต่แต่ละแห่งแสดงต่างกัน ทั้งประติมากรรมที่ยังอยู่และพื้นที่ที่กำลังสร้างใหม่

ที่เซาท์สตรีทซีพอร์ต เส้นขอบฟ้ามีฉากหน้าแบบใหม่ เสากระโดงและสายระโยงของเรือประวัติศาสตร์อยู่หน้าอาคารแมนฮัตตันตอนล่าง แสดงด้านการเดินเรือของเมืองใกล้กับศูนย์กลางการเงิน

การเติบโตของนิวยอร์กผูกพันกับท่าเรืออย่างใกล้ชิด พิพิธภัณฑ์เซาท์สตรีทซีพอร์ตก่อตั้งในปี 1967 ขณะที่นักอนุรักษ์พยายามปกป้องย่านและมรดกทางทะเล ริมน้ำที่เราเห็นทำให้เข้าใจความสัมพันธ์ได้ง่าย การเดินเรือและการค้าเป็นเรื่องราวเมืองเดียวกับตึกสำนักงานใกล้ ๆ

การนั่งรถผ่านไชนาทาวน์พาเรากลับสู่ถนนคึกคักที่เรียงรายด้วยร้านค้าและป้ายต่าง ๆ เรามองย่านนี้จากรถขณะผ่านไป ภาพถนนหนึ่งตามด้วยอีกภาพ เป็นมุมชีวิตประจำวันของแมนฮัตตันที่เพิ่มเข้ามาระหว่างสถานที่สำคัญขนาดใหญ่

บนฝั่งตะวันออกของแมนฮัตตัน เราเห็นสำนักงานใหญ่สหประชาชาติข้างแม่น้ำอีสต์ อาคารสมัยใหม่เพิ่มรูปแบบสถาปัตยกรรมอีกแบบในทริป หลังจากด้านหน้าอาคารหินเก่าในแมนฮัตตันตอนล่าง

กลุ่มอาคารสำนักงานใหญ่สร้างเสร็จในปี 1952 อาคารสำนักเลขาธิการที่สูงและอาคารสมัชชาใหญ่ที่เตี้ยกว่าเป็นส่วนของพื้นที่เดียวกัน ออกแบบเพื่อการทำงานขององค์การระหว่างประเทศภายในเมือง

เรามองจากภายนอก นี่เป็นสถานที่สำคัญอีกแห่งของนิวยอร์กที่คุ้นเคยและได้เห็นในสภาพแวดล้อมจริง โดยแม่น้ำช่วยอธิบายที่ตั้งของกลุ่มอาคาร

ที่ร็อกเกอเฟลเลอร์เซ็นเตอร์ เรากลับมาสู่ใจกลางมิดทาวน์ อาคารล้อมชุดลานและทางเดินไว้ และร่างสีทองของโพรมีธีอุสเป็นรายละเอียดที่จดจำได้ทันทีเหนือลานด้านล่าง

พอล แมนชิปสร้างประติมากรรมสำริดปิดทองในปี 1934 เป็นภาพตัวละครในเทพปกรณัมกรีกที่นำไฟมาให้มนุษย์ การมองประติมากรรมทำให้ลานมีจุดสนใจก่อนที่อาคารโดยรอบจะดึงสายตาขึ้นไป

สำหรับเรา ร็อกเกอเฟลเลอร์เซ็นเตอร์ยังเป็นจุดเริ่มต้นของมุมมองแมนฮัตตันที่กว้างกว่ามาก นั่นคือจุดชมวิวท็อปออฟเดอะร็อก

เราขึ้นไปท็อปออฟเดอะร็อกที่ 30 ร็อกเกอเฟลเลอร์พลาซา ซึ่งเมืองเปิดออกเป็นทิวทัศน์กว้าง หลังจากเงยหน้าจากถนนที่เรียงรายด้วยอาคารสูง ตอนนี้เรามองข้ามหลังคาและไล่ตามรูปทรงของแมนฮัตตันได้

ทางเหนือ เซ็นทรัลพาร์กทอดยาวระหว่างอาคารรอบ ๆ จากระดับนี้ เข้าใจขนาดของสี่เหลี่ยมสีเขียวได้ง่ายขึ้นมาก ความต่างระหว่างสวนกับถนนหนาแน่นรอบ ๆ ทำให้ภาพมีโครงสร้างชัดเจน

เมื่อหันใต้ ตึกเอ็มไพร์สเตตก็ปรากฏ รูปทรงที่ลดหลั่นโดดเด่นเหนืออาคารรอบข้าง และแมนฮัตตันทอดต่อไปด้านหลัง นี่เป็นข้อดีอย่างหนึ่งของจุดชมวิวร็อกเกอเฟลเลอร์เซ็นเตอร์ เพราะตึกเอ็มไพร์สเตตเองก็เป็นส่วนหนึ่งของทิวทัศน์

จุดชมวิวเปิดครั้งแรกพร้อมอาคาร RCA ในปี 1933 หลังปิดไปนานก็เปิดอีกครั้งในชื่อท็อปออฟเดอะร็อกในปี 2005 ก่อนทริปเราหลายปี จุดชมวิวอยู่ที่ชั้น 67, 69 และ 70

ทั้งสองทิศให้ภาพถ่ายที่ต่างกันมาก มองเหนือเน้นสวนและขอบเมืองรอบสวน มองใต้เน้นความหนาแน่นของอาคารมิดทาวน์ เมื่อรวมกันก็ทำให้เราเข้าใจสถานที่ที่เคยเห็นจากข้างล่างได้ชัดขึ้น

เมื่อกลับสู่ระดับถนน ฟิฟท์อเวนิวพาเราไปพบอาคารคุ้นเคยอีกชุด เรายังผ่านการชุมนุมต่อต้านสงคราม ซึ่งเป็นชิ้นส่วนเล็กของชีวิตเมืองท่ามกลางภาพสถาปัตยกรรมที่รู้จักกันมากกว่า

มหาวิหารเซนต์แพทริกโดดเด่นด้วยซุ้มโค้งแหลม หินแกะสลัก และยอดแหลมคู่ มหาวิหารออกแบบโดยเจมส์ เรนวิก เปิดในปี 1879 และยอดแหลมสร้างเสร็จในปี 1888 เมื่อเทียบกับอาคารพาณิชย์รอบ ๆ ภายนอกแบบฟื้นฟูกอทิกยิ่งแตกต่างชัดเจน

เราผ่านทางเข้าทรัมป์ทาวเวอร์ อีกที่อยู่คุ้นเคยบนฟิฟท์อเวนิว ถัดไปเดอะพลาซาทำเครื่องหมายขอบเซ็นทรัลพาร์กด้วยด้านหน้าอาคารที่ต่างออกไปมาก โรงแรมเปิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1907 และที่ตั้งข้างฟิฟท์อเวนิวกับเซ็นทรัลพาร์กเซาท์ทำให้เป็นส่วนหนึ่งของทางเข้าสวน

ทริปช่วงนี้เกี่ยวกับถนนและอาคาร ทั้งมหาวิหาร ทางเข้าตึก โรงแรม และผู้คนที่เคลื่อนผ่านระหว่างกัน เราเห็นความหลากหลายได้โดยไม่ต้องเข้าไปข้างใน

หลังเห็นเซ็นทรัลพาร์กจากข้างบน เราก็เข้าไปในสวนจริง ๆ ภาพกว้างจากท็อปออฟเดอะร็อกเปลี่ยนเป็นทางเดิน ต้นไม้ และคนใช้เวลานอกอาคาร ที่เบเธสดาเทอร์เรซ นักแสดงทำฟองสบู่ขนาดใหญ่ดึงความสนใจครอบครัวใกล้ ๆ

เทอร์เรซเป็นพื้นที่สถาปัตยกรรมสำคัญแห่งหนึ่งของสวน แคลเวิร์ต วอกซ์ออกแบบร่วมกับเจคอบ เรย์ โมลด์ ผู้รับผิดชอบรายละเอียดแกะสลักอันประณีต บันไดและราวลูกกรงล้อมลานด้านล่างและพื้นที่รอบน้ำพุเบเธสดา

ประติมากรรมกลางน้ำพุ แองเจิลออฟเดอะวอเทอร์ส สร้างโดยเอ็มมา สเต็บบินส์ และเปิดอย่างเป็นทางการในปี 1873 เพื่อรำลึกถึงระบบส่งน้ำโครตันที่นำน้ำสะอาดสู่นิวยอร์กในปี 1842 ความเชื่อมโยงนี้เพิ่มเรื่องการเติบโตของเมืองและสาธารณสุขให้กับสถานที่คุ้นตาในสวน

รอบเทอร์เรซ สถาปัตยกรรมและกิจกรรมอยู่ในฉากเดียวกัน นักแสดงฟองสบู่ ผู้ชม และความเขียวโดยรอบทำให้การเดินสวนของเรามีจังหวะต่างจากถนนมิดทาวน์

ภาพยนตร์ของเราจบที่ไทม์สแควร์หลังฟ้ามืด มีโฆษณาส่องสว่างเติมเต็มมุมมองเหนือถนน ขนาดแตกต่างจากภาพกลางวัน จอและป้ายใหญ่ดึงความสนใจขึ้นไป ขณะที่ผู้คนเดินผ่านพื้นที่สว่างไสวด้านล่าง

ชื่อย่านมาจากหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ ซึ่งสำนักงานใหญ่แห่งใหม่มีส่วนทำให้เปลี่ยนจากลองเอเคอร์สแควร์เป็นไทม์สแควร์ในปี 1904 เมื่อเรามาเยือน โฆษณาเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่แล้ว ปกคลุมอาคารด้วยภาพที่เปลี่ยนอยู่เสมอ

โฆษณาภาพยนตร์มีทั้ง Sex and the City 2 และ Prince of Persia อยู่ท่ามกลางป้ายและจออื่นที่เราเห็นในคืนนั้น เพิ่มรายละเอียดที่เฉพาะเจาะจงกับช่วงที่เรามาเยือน

หลังจากอ่าว ย่านการเงิน จุดชมวิว และเซ็นทรัลพาร์ก ไทม์สแควร์ทำให้ภาพยนตร์จบด้วยความคึกคักและสว่างไสว เป็นอีกมุมที่ต่างออกไปมากของเมืองเดียวกัน

การมาเยือนนิวยอร์กรวมสถานที่ที่เราจำได้ทันทีเข้ากับรายละเอียดที่เพิ่งปรากฏขณะเดินทางผ่านเมือง อ่าวแสดงแมนฮัตตันจากระยะไกล ย่านการเงินวางอาคารเก่าไว้ชิดกัน และท็อปออฟเดอะร็อกเปิดวิวเหนือถนนที่เราเคยเห็นจากด้านล่าง

เซ็นทรัลพาร์กและไทม์สแควร์เพิ่มอีกสองด้านของทริป ผู้คนรวมตัวรอบลานท่ามกลางความเขียว แล้วเปลี่ยนเป็นฝูงชนใต้ป้ายส่องสว่างหลังฟ้ามืด ภาพยนตร์ของเราพร้อมภาพถ่ายแบ่งปันมุมมองนิวยอร์กที่แตกต่างกันอย่างที่เราเห็นในปี 2010

ภาพถ่ายและวิดีโอ

ภาพถ่ายต้นฉบับและฟุตเทจท่องเที่ยวจากการมาเยือนนิวยอร์กในปี 2010 ของเรา — Let’s Visit by Radon